• foto1.jpg
  • foto2.jpg
  • foto3.jpg

40 jaar Tennisvereniging LeimuidenEen klein groepje prominente Leimuidenaren nam 40 jaar geleden het moedige besluit een tennisvereniging op te richten in het dorp. Wat begon met drie betonbanen en een pipowagen als kantine is vier decennia later uitgegroeid tot een bloeiende vereniging met een prachtig tennispark met vijf 5 verlichte en goed onderhouden Gravel Plus Premium banen. Vijf leden van het eerste uur blikken terug: Wil en Frans Koeleman, Fred Wegener, Piet de Heij en Jan Vink.

Wie de club nou precies hebben opgericht; daarover is het vijftal het niet meteen eens. Zeker is dat Paul de Greeve, Theo Gasseling, Wim Glas en Jan Mol in elk geval aan de basis hebben gestaan van Tennisvereniging Leimuiden.

Hoe zag het complex er in die beginjaren uit?

Piet: ,,We hadden drie betonbanen tot onze beschikking, zogeheten Matecobanen. En een oude pipowagen als kantine. Een terras? Dat bestond nog niet. Afhangen om een baan te reserveren? Hadden we nog nooit van gehoord.’’ Wil: ,,Als het geregend had, stonden er plassen op de banen. Dan moest je eerst met zo’n vloerentrekker de baan droog maken.’’

Hoe was de sfeer?

Wil :,,Wij werden meteen vanaf de oprichting lid. En met ons veel meer gezinnen met jonge kinderen van dezelfde leeftijd. Als wij tennisten, speelden de kinderen in de bosjes. Ik ging na het spelen nog wel eens naar huis om de frituurpan te halen. Gingen we met elkaar eten.’’ Jan: ,,Toch was het in die begindagen best nog een elitaire club. Er was toch een zekere drempel om lid te worden. Ik ken wel het verhaal van iemand die een huurhuis had en geen lid mocht worden omdat hij geen koophuis had.’’ Piet: ,,Dat elitaire gevoel heb ik nooit gehad.’’ Wil: ,,Mensen zeiden weleens: zo zit jij op tannis.’’ Fred: ,,Veel mensen associeerden de tennisvereniging met de Meerewijck.’’

Maar de tennis is toch allang geen elitaire club meer?

Jan: ,,Op het moment dat veel ‘jongens’ bij Kickers ’69 stopten met voetballen en overstapten naar de tennissport werd het dorpse karakter van de tennisvereniging versterkt.’’ Piet: ,,Het elitaire was er toen wel vanaf.’’ 

Even terug naar de begindagen, die betonbanen waren toch geen blijvertje?

Piet: ,,In 1981 kregen we gravelbanen, vier stuks. Licht op de banen zou nog even duren.’’ Wil: ,,Voor wie overdag werkte, zat doordeweeks tennissen er vaak niet in, dan had je echt pech.’’ Fred: ,,In diezelfde periode namen we ook afscheid van de pipowagen. Een oude directiekeet werd de nieuwe kantine.’’

En het huidige clubgebouw?

Piet:,,Daarvan begon de bouw in 1987. Ik heb dat hele proces mogen begeleiden. Ik heb de tekeningen en constructieberekeningen gemaakt en de bouw begeleid. Leverde me nog een benoeming tot erelid op en een uitje voor mijn gezin. We begonnen met het door midden zagen van de directiekeet. De planken hebben we gebruikt om de bekisting te timmeren voor de fundering van het huidige clubgebouw.’’ Fred: ,,Toen alles klaar was; hebben we de rest van de oude directiekeet verkocht aan Nut en Vermaak.’’ Piet: ,,Op 30 april 1987 ging de zaag in de keet. Op 26 maart 1988 was de feestelijke opening.’’

Werd al het werk in eigen beheer uitgevoerd?

Piet: ,,Alleen het beton- en vloerwerk is door een aannemer gedaan. Die werd wel meteen lid van de club. Verder deden we alles zelf.’’ Wil: ,,Met een groep dames hebben we het plafond binnen nog gelakt. De lak liep ons in de oksels.’’ Fred: ,,Ook buiten deden we het meeste zelf. De banen onderhouden, lijnen vast spijkeren.’’

Wat deed het nieuwe clubhuis met de club?

Piet: ,,Heel veel, we konden toernooien gaan spelen. We hadden eindelijk een volwaardig clubhuis met een prachtig terras. Het clubhuis werd ons bindmiddel. De Open Toernooien kwamen, dat is nog steeds een van onze grote succesnummers.’’ Wil: ,,We gingen ook competities spelen. Toen we nog betonbanen hadden was de club een lokaal familiegebeuren. Nu werden mensen van buiten het dorp lid van Tennisvereniging Leimuiden. Er waren zelfs periodes dat de club een ledenstop moest afkondigen.’’

Was het altijd holadiee?

Jan: ,,Welnee, de club heeft ook moeilijke perioden gekend. Perioden dat het een grote bende was op het park. Ik ben een paar jaar actief geweest in het onderhoud van het groen rond de banen. Nou, vrijwilligers werden toen uitgekotst door de rest van de leden.’’

Wat anders: wie was de beste voorzitter?

,,Ed Fallaux,’’ roept iedereen in koor waarna toch meteen de namen van andere oud-voorzitters de revue passeren. Jan: ,,Kijk, je hebt bestuurders en managers. De tennisvereniging heeft door de jaren heen beide aan het roer gehad. Iedereen heeft zijn of haar kwaliteiten.’’ Wil: ,,We hebben nu onder Ed een ongelooflijk gezellige en bloeiende vereniging.’’ Jan: ,,Ed weet vrijwilligers aan zich te binden, dat is een kwaliteit.’’

Zijn jullie allemaal vanaf het eerste uur actief als vrijwilliger?

Frans: ,,Ik wel. Ik werd in 1975 lid van de barcommissie en dat ben ik nog steeds. Alle contanten gaan door mijn handen. Zo vaak als nodig is tel ik de bartas en gaat het geld naar de bank.’’ Wil: ,,En dat gaat buitengewoon nauwgezet, alles wordt minutieus geadministreerd.’’ Frans: ,,Ik noteer mijn privéboekhouding ook al decennia lang in een schrift. Dat heb ik er nog even op nageslagen. Nou, de Tennisvereniging is mijn minst renderende investering ooit. Vanaf de oprichting heb aan contributie 5300 gulden en 2100 euro betaald. Ik had alleen even geen tijd om het op de cent nauwkeurig uit te rekenen.’’

Wat was het mooiste moment uit de geschiedenis?

Jan: ,,Dat beleven we nu, zowel financieel als organisatorisch, bestuurlijk en qua vrijwilligers. Het zal nog moeilijk worden om dat de komende jaren vast te houden.’’ Piet: ,,De ontwikkelingen staan ook niet stil. Met onze buren van Kickers ’69, de gemeente en een  projectontwikkelaar is de club in gesprek over uitbreiding. We zouden er zomaar een zevende baan bij kunnen krijgen, binnen afzienbare tijd.’’ Jan: ,,We zitten hier in een mooie groene omgeving. Het park ligt er goed bij. Het gaat de 40-jarige Tennisvereniging Leimuiden simpelweg goed.’’ Wil: ,,En we tanissen al jaren niet meer. We tennissen!’’